[7] WARIATKA

by pheronike

Pogoda ma znakomite życie. Na weekend wyjeżdża gdzieś w dalekie trasy, zostawiając nas z tą kupą brudnych chmur poplamionych deszczem. Całe trzy wolne dni robimy pranie, suszymy, układamy, by ta, wracając do nas, od poniedziałku mogła się cieszyć czystością i świeżością… Szkoda tylko, że wtedy musimy się zabrać za swoje obowiązki i nie możemy się nią nacieszyć. No trudno… Tak to już bywa.

Nie zważając jednak na taką, przedziwnie drażniącą ludzi, kolej rzeczy, w domu Weroniki działy się rzeczy niesłychane. Wszyscy dzielni towarzysze broni, którzy codziennie walczyli z szarą rzeczywistością u boku dziewczyny, łapali się za głowy widząc to, co miało miejsce na fioletowej kanapie.

Firana z wrażenia przestała falować, a misiu aż przewrócił się na półce, gdy na jego paciorkowych oczach działy się te paranormalne zjawiska. Dziś Weronika zawstydziła samą Pogodę swoją zmiennością nastrojów.

Miś wstał i chwiejnym krokiem podreptał do poduszki, która leżała sparaliżowana tym, co wszyscy mogli obserwować. Rudobrązowy futrzak przysiadł obok niej i z rozdziawioną buzią obserwował niecodzienne zjawisko.

Weronika chodziła nerwowo po całym pokoju raz po raz rzucając słowami do samej siebie, sprawdzała wiadomości na poczcie, facebook’u, telefonie, po czym wyłączała wszystko wkurzona i dalej chodziła tam i z powrotem. Kilka razy z rozkojarzenia uderzyła w coś, raz coś zrzuciła z półki… Chyba wazon i całe szczęście, że dywan go uratował. Te jej spacerowanie po przestrzeniach pokoju (4m²) robiło się coraz bardziej niebezpieczne.

Dobrą godzinę zastanawiali się, co dziewczynie uderzyło do głowy, że wariuje już od rana i naraża ich wszystkich na uszczerbki na zdrowiu, jednak nie mogli do niej dotrzeć, jak grochem o ścianę. Z resztą… nawet jeśli waliliby kamieniami zamiast warzywem i tak nie było by odzewu. Weronika zwariowała.

Po niespełna półtorej godziny, wreszcie nastąpiła zmiana. Ku przerażeniu misia i poduszki dziewczyna rzuciła się na nich z ogromną siłą. Chwyciła w ramiona i ścisnęła tak mocno, że pluszak żegnał się już ze swoim życiem.

„Koniec. Żegnajcie przyjaciele. Zabiła mnie właścicielka!– misiu zrobił wielkie oczy, bo Wercia ścisnęła go jeszcze mocniej –„Boże, widzisz, a nie grzmisz!”

„Uspokój się Rudy” – strofowała go poduszka. „- przyjrzyj się dobrze, naprawdę nie widzisz?”

„Wolne żarty, jak mam coś zobaczyć, jak przez to postrzelone dziecko oczy mi wierzchem wychodzą!” – wydusił z siebie miś, z trudem wdychający powietrze.

„Zaraz was puści!” – zawołał Samsung-„ SMS idzie”

„To się nazywa cud techniki, no!” – wiwatował misiu. Na sygnał przychodzącej wiadomości uścisk rozluźnił się, a dziewczyna rzuciła się teraz na Samsunga.

Teraz miś zobaczył to, o czym mówiła mu poduszka. Nie mógł uwierzyć swoim oczom. Zamarł. Zrobiło mu się strasznie głupio.

„Czy… czy ona...- zawstydzony i zszokowany futrzak pokazał łapką na właścicielkę

„Tak, Misiu. Ona się uśmiecha.” – odpowiedziała poduszka. Patrzyli teraz oboje na rozpromienioną Weronikę i wybaczyli jej wszystko. Miś już dawno zapomniał o swoich agonalnych wołaniach, a poduszka odetchnęła ze spokojem. „Oby przez tą radość później nie płakała….”

ɅV.